Zapewne każdy z Was miewał gorsze dni, w których miało
się ochotę zniknąć z tego świata. Rozpłynąć się w powietrzu
i odciąć się od ponurej rzeczywistości. Powiedzieć wszystkim
żeby dali Ci spokój i odeszli, bo nie masz ochoty na nic,
szczególnie na towarzystwo innych ludzi. Takie, powiedzmy nieciekawe
momenty w życiu są zwykle spowodowane przykrymi, czy trudnymi
sytuacjami, problemami, które nas dotykają. Jednak co jeśli nasz
podły humor wziął się z niczego, jakby powstał sam? Po prostu
budzisz się rano i od momentu gdy otworzysz oczy czujesz się źle.
Tak jakby ktoś podczas snu ukradł Ci twoją dobrą „energię”,
motywacje, chęć do życia. Znacie to? Mieliście tak kiedyś? Hmm…
Myśle, że tak. Długo utrzymywał Wam się ten stan? Ja tak mam od
bardzo dawna. Jednak najgorsze jest w tym wszystkim uczucie tej
przytłaczającej pustki, którą mam w głowie. Taki brak myśli.
Poprawka, brak znaczących, wartościowych myśli. Czuje się niczym
robot, powtarzający bezmyślnie codziennie te same czynności.
Monotonia. Nudny, powtarzający się cykl, nie zawierający głębszych
przemyśleń. Próbowałam się z niego wydostać, niestety
bezskutecznie. Wszystko przez tą pustkę, która w tak potworny
sposób mnie ogranicza, blokuje myśli, nie daje wyrazić uczuć.
Hehe… Niby jestem wolna, a jednak zniewolona i to przez własny
umysł. Jednakże, koniec z tym. Powiedziałam sobie, ze czas wyjść
z klatki stworzonek przez mój umysł, obawy i bariery. Dlatego
założyłam tego bloga, by móc w końcu skupić myśli i je
wyrazić, ubrać w słowa. Dla niektórych z Was może to się wydać
śmieszne, czy nawet dziwne. No bo jak prowadzenie bloga może pomóc?
Sama nie wiem, czy to coś zdziała. Mam tylko taką nadzieje. Jednak
jak to mówią nadzieja matką głupich. Eh… Zobaczymy co z tego
wyniknie, najważniejsze by próbować.
Pozdrawiam
Panna Kunegunda