czwartek, 10 października 2013

By pokonać pustke.

Zapewne każdy z Was miewał gorsze dni, w których miało się ochotę zniknąć z tego świata. Rozpłynąć się w powietrzu i odciąć się od ponurej rzeczywistości. Powiedzieć wszystkim żeby dali Ci spokój i odeszli, bo nie masz ochoty na nic, szczególnie na towarzystwo innych ludzi. Takie, powiedzmy nieciekawe momenty w życiu są zwykle spowodowane przykrymi, czy trudnymi sytuacjami, problemami, które nas dotykają. Jednak co jeśli nasz podły humor wziął się z niczego, jakby powstał sam? Po prostu budzisz się rano i od momentu gdy otworzysz oczy czujesz się źle. Tak jakby ktoś podczas snu ukradł Ci twoją dobrą „energię”, motywacje, chęć do życia. Znacie to? Mieliście tak kiedyś? Hmm… Myśle, że tak. Długo utrzymywał Wam się ten stan? Ja tak mam od bardzo dawna. Jednak najgorsze jest w tym wszystkim uczucie tej przytłaczającej pustki, którą mam w głowie. Taki brak myśli. Poprawka, brak znaczących, wartościowych myśli. Czuje się niczym robot, powtarzający bezmyślnie codziennie te same czynności. Monotonia. Nudny, powtarzający się cykl, nie zawierający głębszych przemyśleń. Próbowałam się z niego wydostać, niestety bezskutecznie. Wszystko przez tą pustkę, która w tak potworny sposób mnie ogranicza, blokuje myśli, nie daje wyrazić uczuć. Hehe… Niby jestem wolna, a jednak zniewolona i to przez własny umysł. Jednakże, koniec z tym. Powiedziałam sobie, ze czas wyjść z klatki stworzonek przez mój umysł, obawy i bariery. Dlatego założyłam tego bloga, by móc w końcu skupić myśli i je wyrazić, ubrać w słowa. Dla niektórych z Was może to się wydać śmieszne, czy nawet dziwne. No bo jak prowadzenie bloga może pomóc? Sama nie wiem, czy to coś zdziała. Mam tylko taką nadzieje. Jednak jak to mówią nadzieja matką głupich. Eh… Zobaczymy co z tego wyniknie, najważniejsze by próbować.

Pozdrawiam
Panna Kunegunda